Mikoto _Story บล๊อคไร้สาระกับคนบ้าการ์ตูน

ทว่า …. แววตาเฉยเมยที่ปรากฎอยู่เป็นนิจนั้น ฉายแววสั่นไหวขึ้นมาทันที เมื่อพบกับ [นกกระเรียนกระดาษ] หลายตัววางอยู่บนกล่องบริจาคหน้าศาลเจ้า สิ่งนั้นได้กระตุ้นความทรงจำครั้งเก่าขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

'... นี่ริน ทำอะไรอยู่เหรอ?'

'แค่ดู ก็น่าจะรู้ไม่ใช่รึไง ว่ากำลังพับนกกระเรียนพันตัว เพื่อที่จะได้หายป่วยแล้วออกจากที่นี่เร็วๆ อยู่ไงล่ะ เรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้ เล็นนี่ไม่ได้เรื่องเลย'

 'อะไรกันเล่า ฉันแค่ไม่อยากเชื่อเรื่องหลอกเด็กพรรค์นั้นเท่านั้นเอง........ ไม่ใช่ว่าไม่รู้สักหน่อย'

'โห? ถ้ารู้อย่างที่พูด แล้วทำไมเวลาพูดต้องหลบตาด้วยล่ะย๊า'

'อึ่ย! ไม่ได้หลบตาซะหน่อย ....ฮึ่ม!!! ฟังนะริน ไม่ต้องไปสนใจของพรรค์นี้หรอก เพราะว่าฉันนี่แหละ จะเป็นคนพาเธอหนีออกจากที่นี่เอง!!'

'อะ...ไรกัน... บ้า! เป็นแค่เล็นแท้ๆ อย่ามาทำอวดดีนะ'

'ฉันจะจับมือรินให้แน่นๆ ไม่วันปล่อยเด็ดขาดเลย เราจะออกไปจากที่นี่ด้วยกันนะ'

'เชอะ... คอยดูนะถ้ากล้าปล่อยมือล่ะก็จะเล่นงานให้น่าดูเลย!!'

ก๊อก …

ก๊อก ….

ทว่า ... ทันใดนั้นเอง ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของนายทหารหนุ่มก็จับเสียงเกี๊ยะไม้ที่ดังแว่วเข้ามา ในรัศมีซึ่งเขายืนอยู่ได้ เสียงนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทำให้เขาแน่ใจว่าอีกฝ่ายมีธุระกับศาลเจ้าแห่งนี้เช่นเดียวกัน ร่างเพรียวบางในชุดทหารสีรัตติกาลจึงรีบผลักความหลังทั้งหลายให้พ้นจากสามัญ สำนึกแล้ว เตรียมตัวพร้อมจู่โจมสิ่งที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้อย่างเงียบเชียบ

... ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็น 'อะไร' ก็ตาม ...

... [การกำจัดมันให้สิ้นซาก] คือภารกิจของเขาในคืนนี้ ...

ก๊อก …

ก๊อก ….

ภาย ในความเงียบงันของคืนที่แม้แต่พระจันทร์ยังส่องแสงสีแดงฉาน เสียงเกี๊ยะไม้ซึ่งดังกระทบกระเบื้องสีหม่นหมองอยู่เพียงลำพังนั้น ดังสะท้อนไปทั่วบริเวณด้วยจังหวะหนักแน่นสม่ำเสมอ ไม่ต่างจากเสียงตุ๊กตาที่เคลื่อนไหวโดยใช้ฟันเพืองจักรกล

และเมื่อเสียงขึ้นชัดเจนขึ้น เงาดำมืดที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าในตอนแรก ก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นร่างบอบบางของหญิงสาวผมทอง ซึ่งปิดบังดวงตาข้างซ้ายไว้ด้วยแถบผ้าสีขาว ในชุดกิโมโนแบบสั้นสีเดียวกับแสงจันทร์ แต่สวมเสื้อกราวน์สีขาวตัวยาวคลุมทับเอาไว้

… เสื้อกราวน์สีขาวที่พร่างพรมด้วยหยดเลือด…

… ดูราวกับประดับด้วยดอกคาเมเลียสีแดงฉาน …

... นังปีศาจในชุดกราวน์!!! ...

ภาพ ที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้านั้น ทำให้นายทหารหนุ่มกระชับคาตานะในมือแน่น ก่อนที่จะพุ่งตัวเข้าไปหาเป้าหมายอย่างรวดเร็ว ไม่ทิ้งจังหวะให้อีกฝ่ายได้มีเวลาตั้งตัว

"จงหายไปซะ!!!"

นายทหารหนุ่มคำรามด้วยน้ำเสียงคลั่งแค้น ขณะที่แทงคาตานะในมือตนเข้าใส่จุดตายของอีกฝ่ายอย่างไร้ความปราณี

แคร้ง!!!

ทว่า อีกฝ่ายกลับไหวตัวเร็วกว่าที่คิด คมดาบของนายทหารจึงปะทะเข้ากับลำกล้องปืนยาวของปีศาจเข้าอย่างจังวินาทีที่ เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของ [ปีศาจ] อย่างชัดเจนนั้นเอง ดวงตาสีฟ้าใสที่ลุกวาวด้วยความคับแค้นนั้น กลับไหวระริกด้วยความตกใจ 

... ดูราวเงาสะท้อนของตนเอง ...

... ยามจิตใจแหลกสลายด้วยความสิ้นหวัง ...

... จนยอมกลายเป็นปีศาจ ...

'หรือนี่... คือสิ่งที่เรียกว่า [ความบังเอิญ]?'

แม้จะรู้ว่าการปล่อยให้จิตใจหวั่น ไหวในการปฏิบัติหน้าที่ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม เป็นอันตรายอย่างยิ่ง แต่นับว่าโชคยังพอเข้าข้างเขาอยู่บ้าง จึงบันดาลให้ปีศาจตนนั้นเสียจังหวะจากการโจมตีเมื่อครู่ของเขา ร่างบอบบางนั้นจึงกระโดดหนีถอยห่างออกมาก่อน ดังนั้นนายทหารหนุ่มจึงพอมีเวลาให้เรียกสติกลับมาบ้าง

Title : Eye to Eye  | From the Left Eye View -- Eyes 1

Author : Mikoto

Pairing : Vocaloid Len x Rin

*ฟิคเรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมาจาก เพลง Karakuri 卍 Burst 

Eye to Eye

ตึก ….

 เสียงรองเท้าหนังหุ้มข้อสีดำซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องแบบทหารกระทบกับพื้นกระเบื้องที่ขัดเป็นมันเงา ดังก้องไปทั่วทางเดินด้วยจังหวะหนักแน่นสม่ำเสมอ ราวกับขับเคลื่อนด้วยกลไกเครื่องจักร

 เสียงนั้นเรียกความสนใจให้เจ้าหน้าที่สาวแผนกประชาสัมพันธ์ของศูนย์บัญชาการเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน และเมื่อเห็นสัญลักษณ์สวัสดิกะปักอยู่บนแถบผ้าคาดแขนสีแดงสด ตัดกับเครื่องแบบสีดำสนิทของชายหนุ่มร่างเพรียวบาง พวกเธอก็หันหน้าเข้าซุบซิบกับกันด้วยแววตารังเกียจระคนหวาดกลัว

“นั่น! คนของ 'หน่วยพิเศษ' ทำไมมาที่นี่...”

“คงมาจัดการคดี 'ปีศาจนักฆ่า' ที่กวาดล้างหน่วยปฏิบัติการ 2 จนเรียบทั้งหน่วยนั่นล่ะมั้ง”

 “แต่ว่ามันไม่ใช่คดีธรรมดานะ ได้ยินจากหน่วยสืบสวนว่า 'หนอน' เป็นคนของหน่วยข่าวกรองนี่เอง”

 “ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่า ปีศาจจะต้องถูกคนของ 'หน่วยพิเศษ' กวาดล้าง ยังกล้าทำเรื่องแบบนี้อีก งี่เง่าจริงๆ”

 “ใครๆ ก็รู้ว่าคนของ 'หน่วยพิเศษ' เลือดเย็นไร้หัวใจอย่างกับเครื่องจักร”

 “จริงเหรอเนี่ย น่ากลัวจัง”

 “ชู่ว์ เบาๆ หน่อยสิ เดี๋ยวเงาก็หัวหายไม่รู้ตัวหรอก รู้ใช่ไหมล่ะ ฉายาของคนหน่วยนั้นน่ะ”

 “[ตุ๊กตาสังหาร] สินะ”

 ทว่า .. เมื่อ [ตุ๊กตาสังหาร] ผู้มีเรือนผมสีทองสุกสว่างเดินตรงมาทางโต๊ะประชาสัมพันธ์ เหล่าเจ้าหน้าที่สาวทั้งหลายกลับหันมาคลี่ยิ้มอย่างอ่อนหวาน และบอกจุดหมายปลายทางให้แก่ผู้มาเยือน เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 “ท่านหัวหน้าหน่วย สั่งให้คุณตามไปสมทบที่ห้องสอบสวนทันทีค่ะ”

 ชายหนุ่มยืนฟังข้อความที่หัวหน้าหน่วยฝากถึงตนด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับไร้ตวามรู้สึกอย่างที่ถูกกล่าวถึง จากนั้นจึงหน้ารับเล็กน้อย ก่อนจะสาวเท้าหายลับเข้าไปในความมืดของชั้นใต้ดิน

...........................................................

 เสียงทุ้มต่ำที่แปร่งเล็กน้อยของนายทหารหนุ่มกล่าวก่อนจะเปิดประตู 'ห้องสอบสวน' ซึ่งมีเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสดังแว่วมาให้ได้ยิน

 ในตอนนั้นเอง...ชายหนุ่มผมน้ำเงินในชุดเครื่องแบบภูมิฐาน สมกับตำแหน่งหัวหน้าหน่วย ก็ได้ตระหนักถึงการมีตัวตนอยู่ของผู้ใต้บังคับบัญชาเป็นครั้งแรก เขาจึงหันมายิ้มให้ผู้มาใหม่ ด้วยรอยยิ้มสดใส ผิดกับบรรยากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด และเสียงกรีดร้องอย่างสิ้นเชิง

 “มาแล้วเหรอ เล็นคุง ช่วยรออีกแป๊บหนึ่งนะ ใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ”

เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ราวกับจะขอโทษที่ตนเองทำให้อีกฝ่ายต้องคอย ทว่าความหมายที่แท้จริงของมัน กลับทำให้เจ้าหน้าที่ทั้งหลายรีบเร่งใช้เครื่องมือรูปทรงประหลาด 'สอบสวน' คนทรยศซึ่งแฝงตัวอยู่ในหน่วยข่าวกรอง 

...เสียงกรีดร้องโหยหยด้วยความทุกข์ทรมานยังคงดำเนินต่อไป ...

… จนกระทั่ง 'ที่ซ่อนของปีศาจ' ที่หลุดออกมาเป็นเสียงสุดท้าย ...

… เมื่อเสียงนั้นขาดหาย การ 'สอบสวน' อันแสนโหดร้ายจึงสิ้นสุดลง …

 ร่างที่ผ่านการ 'สอบสวน' นั้น แหลกยับเยิน จนมีสภาพคล้ายก้อนเนื้อขาดวิ่น ถูกทิ้งให้จมอยู่ในทะเลเลือดสีแดงฉาด สร้างความทะเทือนขวัญ สั่นประสาทให้แก่เจ้าหน้าที่ที่ร่วมการสอบสวนครั้งนี้ไม่น้อย

 หากแต่ใบหน้าคมสันของนายทหารหนุ่ม ที่ยืนอยู่เคียงข้างโซฟาหนังอย่างดีของหัวหน้าหน่วยนั้น กลับยังคงเรียบเฉยเดั่งปกติ เช่นเดียวกับดวงตาสีฟ้าสดใสที่เหลือเพียงข้างเดียว มองการกระทำเบื้องหน้าด้วยแววตาเฉยชา ประหนึ่งมองผ่านอากาศที่ว่างเปล่าอยู่ก็ไม่ปาน

 “หึหึหึ ขนาดมีศพคนตายอยู่ตรงหน้าแท้ๆ ยังตีหน้าตายแบบนั้นได้อีก นายนี่มันไม่มีหัวใจเลยรึไงนะ”

 ”ไม่มีครับ ...”

… 'หัวใจ' ของเขาตาย เพราะ 'นังปีศาจ' ในชุดกราวน์ตั้งแต่วันนั้นแล้ว …

… ปีศาจคือความชั่วร้ายที่เขาต้องกำจัดให้หมดไปจากโลกนี้ …

… ให้โลกนี้เป็นที่ที่ดีงาม ไม่มีใครต้องทุกข์ทรมานเช่นพวกเขาอีก …

 'สิ่งนี้... คงพอชดใช้ให้เธอได้ใช่ไหม …. ริน'

 ”... เพราะหากมีหัวใจจะถูกปีศาจล่อลวงจนไม่อาจปฏิบัติหน้าที่ กำจัดสิ่งชั่วร้ายให้หมดสิ้นไปได้ครับ”

 คำตอบที่หนักแน่นซึ่งแฝงความมุ่งมั่นในการปฏิบัติหน้าที่ไว้อย่างเต็มเปี่ยม ทำให้เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ จึงเอื้อมมือไปรั้งลำคอยาวระหงของนายทหารข้างกายให้ก้มต่ำลงมา แล้วใช้ปลายนิ้วสัมผัสเส้นผมสีทองสุกสว่างนั้นเบาๆ ก่อนจะกระซิบย้ำเตือนถึงภารกิจของชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

 “ถูกแล้ว หน้าที่ของนายคือการกำจัดความชั่วร้ายอันดำมืดทั้งหมดให้สิ้นซาก ระหว่างปฏิบัติภารกิจจะใจอ่อนไม่ได้เด็ดขาด จำไว้ [สีขาว] กับ [สีดำ] ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว”

 ”... [สีขาว] กับ [สีดำ] ถูกกำหนดไว้แต่แรกแล้ว ...”  

 เสียงกระซิบอย่างอ่อนโยนที่ข้างหูนั้น ทำให้นายทหารหนุ่มเอ่นทวนซ้ำประโยคคำพูดที่ได้รับมาอย่างเลือนลอย ราวกับหุ่นยนต์รับทราบคำสั่ง

 “... ดีมาก [ตุ๊กตา] ของฉัน”

...........................................................

TBC.....