[Tag] wallpaper

posted on 29 May 2011 12:02 by kuroshitsujilover
แทคนี้รับมาจาก คุณมู่ ค่ะ
 
[Tag] wallpaper
 
 
 
 
กติกา

        - แปะ Wallpaper ของตนเอง
        - บอก OS ที่ใช้, resolution หน้าจอ
        - ช่วยระบุหน่อยว่าเอามาจากไหน
        - (web ที่ d/l, ถ้าเป็นรูปถ่าย บอกหน่อยว่ามาจากที่ไหน, ...)
        - เหตุใดถึงเลือกมาเป็น wallpaper
        - จากนั้นหาเหยื่อ ..เอ๊ย ผู้โชคดีอีก 5 คนรับ tag ต่อ จะได้ระบาดหนัก
 
 
ขอลบไอคอนงานออกจากหน้าจอก่อน แฮะๆๆ ไม่งั้นหน้าจอจะรกมากมาย ฮ่าๆๆๆๆๆ
 
ภาพวอลคือ ยาคุตัน ในเวอร์ชั่น หนุ่มแว่น ฮ่าๆๆๆๆ
 
 แปะๆๆ
 
- วินโดว์ 7 เจ้าค่ะ : Resolution - 776x588
 
- จกมาเว็บ http://www.minitokyo.net เจ้าค่ะ
 
- เพราะ "หนุ่มแว่น" สุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดด >////<

ส่งให้
 
- คุณมิน (วนิดา ซากุ)
 
- เพื่อนโบว์
 
- เพื่อนเมย์
 
- ไอ้โม
 
- โอ้สุ
 
รับไปทำซะดีๆๆ หึหึหึหึหึ

[FicVocaloid] Eye to Eye (3)

posted on 28 Feb 2011 22:33 by kuroshitsujilover

เอาล่ะน้า (หลังจากอู้มานาน

 ในที่สุดฟิควาเลนไทน์ก็ดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุดในตอนนี้แล้วล่ะน้า 

เชิญทุกคนไปจมดิ่งสู่ความมืดมนกันต่อได้เล้ย!!!  

  

Title : Eye to Eye  | From the Left Eye View -- Eyes 1

Author : Mikoto

Pairing : Vocaloid Len x Rin

Genre : AU

*ฟิคเรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมาจาก เพลง Karakuri Burst 

 

Eye to Eye

Eyes 1 : From the Left Eye View (3)

  

 คืนนั้น.. [ตุ๊กตาสังหาร] ถูกส่งมายังศาลเจ้าเล็กๆ อันเงียบเหงาและห่างไกลผู้คน ตามคำสารภาพของ [ก้อนเนื้อ] ซึ่งเคยเป็นเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองมาก่อน

 
 

 '....นะ...นังปีศาจนั่น ….ใส่เสื้อกราวน์ทับกิโมโน....ทุกครั้งที่ฆ่าคน ...จะ....มาที่ศาลเจ้า...'

 

 ดวง จันทร์สีแดงสดที่ลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้า สาดส่องแสงลงมากระทบเรือนผมสีทองเป็นประกายของตุ๊กตาตัวนั้นให้ยิ่งตัดกับ เครื่องแบบทหารสีดำสนิทที่กลมกลืนกับความมืดยามราตรี

ใบหน้าคมคายและดวงตาสีฟ้าที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวนั้นยังคงเรียบเฉยดุจไร้ อารมณ์ดั่งที่ผ่านมา ขณะที่รองเท้าบูทหนังนั้นเหยียบย่ำบนทางเดินหินสีหม่นมัว ลอดผ่านเสาโทริอิสีแดงซีด เพื่อตรงไปยังศาลเจ้าเก่าๆ ที่ดูทรุดโทรมไร้การดูแล ด้วยท่าทางเฉยชา 

 

ทว่า …. แววตาเฉยเมยที่ปรากฎอยู่เป็นนิจนั้น ฉายแววสั่นไหวขึ้นมาทันที เมื่อพบกับ [นกกระเรียนกระดาษ] หลายตัววางอยู่บนกล่องบริจาคหน้าศาลเจ้า สิ่งนั้นได้กระตุ้นความทรงจำครั้งเก่าขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

 

'... นี่ริน ทำอะไรอยู่เหรอ?'

'แค่ดู ก็น่าจะรู้ไม่ใช่รึไง ว่ากำลังพับนกกระเรียนพันตัว เพื่อที่จะได้หายป่วยแล้วออกจากที่นี่เร็วๆ อยู่ไงล่ะ เรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้ เล็นนี่ไม่ได้เรื่องเลย'

 'อะไรกันเล่า ฉันแค่ไม่อยากเชื่อเรื่องหลอกเด็กพรรค์นั้นเท่านั้นเอง........ ไม่ใช่ว่าไม่รู้สักหน่อย'

'โห? ถ้ารู้อย่างที่พูด แล้วทำไมเวลาพูดต้องหลบตาด้วยล่ะย๊า'

'อึ่ย! ไม่ได้หลบตาซะหน่อย ....ฮึ่ม!!! ฟังนะริน ไม่ต้องไปสนใจของพรรค์นี้หรอก เพราะว่าฉันนี่แหละ จะเป็นคนพาเธอหนีออกจากที่นี่เอง!!'

'อะ...ไรกัน... บ้า! เป็นแค่เล็นแท้ๆ อย่ามาทำอวดดีนะ'

'ฉันจะจับมือรินให้แน่นๆ ไม่วันปล่อยเด็ดขาดเลย เราจะออกไปจากที่นี่ด้วยกันนะ'

'เชอะ... คอยดูนะถ้ากล้าปล่อยมือล่ะก็จะเล่นงานให้น่าดูเลย!!'

 

 

 

ก๊อก …

ก๊อก ….

 

 

ทว่า ... ทันใดนั้นเอง ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของนายทหารหนุ่มก็จับเสียงเกี๊ยะไม้ที่ดังแว่วเข้ามา ในรัศมีซึ่งเขายืนอยู่ได้ เสียงนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทำให้เขาแน่ใจว่าอีกฝ่ายมีธุระกับศาลเจ้าแห่งนี้เช่นเดียวกัน ร่างเพรียวบางในชุดทหารสีรัตติกาลจึงรีบผลักความหลังทั้งหลายให้พ้นจากสามัญ สำนึกแล้ว เตรียมตัวพร้อมจู่โจมสิ่งที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้อย่างเงียบเชียบ